நூறு நாற்காலிகள் - வாசிப்பனுபவம்

 

புத்தகங்கள் தான் தனக்கான வாசகனை தீர்மானிக்கின்றன என்ற கூற்றில் எனக்கு அதீத நம்பிக்கை உண்டு. Youtubeல் பவா செல்லதுரை அவர்கள் இந்த கதை சொல்லிய காணொளியை பார்த்து புத்தகத்தை படித்துவிட வேண்டும் என்று எண்ணிக் கொண்டே உறங்கினேன். மறுநாள் காலை நூலகத்திற்கு சென்ற போது தவழ்ந்து இப்புத்தகம் என்கைகளில் விழுந்தது.

நூறு நாற்காலிகள் ஜெயமோகன் அவர்களின் அறம் என்கிற உண்மை மனிதர்களை பற்றிய சிறுகதை தொகுதியில் உள்ள ஒரு கதை. நாயாடிக் குறவர்களில் ஒரு இளைஞன் இந்திய ஆட்சிப் பணி தேர்வில் தேர்ச்சி பெற்று திருவனந்தபுரத்தில் பணியமர்த்தப் படுகிறான். தான் வளர்ந்த வாழ்வியல் கட்டமைப்பிற்கு முற்றிலும் மாறான அதிகார வர்கத்தை அடைந்த அந்த இளைஞனின் வாழ்க்கை விவரிக்கும் கதை, நூறு நாற்காலிகள்.

என்னளவில் புத்தகம் என்பது இதுவரை நான் காணாத ஒரு வாழ்க்கையை வாழ வைக்க வேண்டும். அவ்வகையில் இப்புத்தகம் தலைசிறந்த ஒரு வாசிப்பனுபவத்தை கொடுத்தது. படித்து முடித்து இரண்டு மூன்று நாட்கள் இக்கதையின் பாதிப்பில் இருந்து மீளவியலாது உலுக்கி போட்டது.

அதிகாரத்தின் அரியணையில் அமர்ந்த தர்மனை சாதிய ஒடுக்குமுறையின் தீக் கங்குகள் அவ்வப்போது தீண்டிப் பார்க்கின்றன. ஒவ்வொரு முறை தர்மனின் பின்னங் கண்கள் ஏளனத்தை எதிர்கொள்ளும்போதும் ஓடிச் சென்று அணைத்துக் கொள்ள வேண்டும்போல் உணர்வு வாசகனுக்கு பீறிடும். 

நாயாடிகளை குறித்து நாயாடிகளுக்கே தெரியாது. ஒரு சமூகத்தின் மீதான ஒட்டுமொத்த வன்மத்தின் பிரதிநிதியாக பாலனின் மனைவியின் கதா பாத்திரம் புனையப் பட்டுள்ளது. சாமானியன் முகம் சுளிக்கும் வரிகள் அனேகம் கதை முழுக்க வருகிறதெனினும் அவை அத்தனையும் நாயடிகளின் இந்த சமூகம் அவர்களுக்கு அளித்த வாழ்க்கை முறையின் ஒரு சிறு பகுதியே. 

பாலன் ப்ரஜானந்தரின் ஆஸ்ரமத்திற்கு செல்லும் வழியில் சு ரா வின் வீட்டில் உள்ள இளம் எழுத்தாளன் யார் என்பதை வாசகன் படித்த மட்டில் உணர்ந்துவிடக்கூடும் (!).

வாசிப்பு என்ன செய்யும் என்ற கேள்விக்கான பதிலாக இந்த நூல் அமைய கூடும். இருபத்தியோராம் நூற்றாண்டிலும் (இருபதாம் நூற்றாண்டின் பின்னணியில் கதை நடைபெறுகிறது) வளர்ந்துவிட்ட , நாகரீகம் மிக்க சமூகமாக தன்னை எண்ணிக் கொள்ளும் சமூகம் உண்மையில் வளர்ந்துவிட்டதா தன்னை பார்த்துக்கொள்ள ஒரு நிலை கண்ணாடியாக நீடித்திருக்கும்.