ஆடு ஜீவிதம் - நாவல் வாசிப்பனுபவம்

வேலை நிமித்தமாக வளைகுடா நாடுகளுக்கு செல்லும் புலம் பெயர் தொழிலாளி ஒருவரின் வாழ்க்கையை சற்றும் புனைவில்லாமல் கூறும் வாழ்க்கை வரலாற்று நூல். 2009ம் ஆண்டு மலையாளத்தில் சாகித்ய அகாடமி விருது பெற்ற நாவல்.

குடும்ப வறுமை காரணமாக 1992ம் ஆண்டு பல்லாயிரம் கனவுகளோடு சவுதிக்கு செல்லும் நஜீப் தான் கனவில் கண்ட எந்த ஒரு குணாதிசயமும் அல்லாத ஒரு வெற்று பாலை நிலத்தின் நடுவில் ஆட்டுப்பட்டியில்(மஸாரா) ஆடுமேய்க்க விதிக்கப் படுகிறார்.

கர்ப்பமுற்ற தன் மனைவியையும், உப்பா, உம்மாவையும் தனியாக விட்டுவிட்டு பிறக்கவிருக்கும் தன் மகன்/மகளுக்கு நல்லதொரு எதிர்காலத்திற்காக வெளிநாடு செல்ல முடிவு செய்கிறார் நஜீப். மலபார் மண்ணில் அன்றாடம் நீரை சுவாசித்தது மணல் அள்ளும் வேலையை செய்யும் நஜீப்பிற்கு குளிப்பதற்கும் இதர அன்றாட தேவைகளுக்கும் கூட சிறிதளவு நீர் தர மறுக்கும் அர்பாபிடம் மூன்று ஆண்டுகள் சிக்கி அவர் படும் இன்னல்களும் அதிலிருந்து எப்படி மீண்டார் என்பதும் தான் முழு நாவல்.

காலை கடனை முடித்து சுத்திக்காக ஆடுகளுக்கு வைக்கப்பட்டிருந்த தண்ணீரை சிறிதளவு எடுத்த நஜீப்பிற்கு முதன் முதலாக அர்பாபிடமிருந்து முதுகை பிளக்கும் படியான அடி விழுகிறது. அன்று தொடங்கி வாழ்க்கை நஜீபை வதையின் அத்தனை விளிம்புகளுக்கும் இட்டுச்செல்கிறது.

காலையில் ஒரு குவளை ஆட்டுப்பால், அதுவும் அர்பாப் குடித்து முடித்து மீதம் வைத்தது, பின் நீரில் நனைத்த இரண்டு குபூஸ்கள் இரவிற்கு மீண்டும் இரண்டு குபூஸும் ஒரு குவளை நீரும் என்று ஆட்டின் வாழ்க்கை போல அன்றாடம் கடந்து செல்கிறது. அவ்வப்போது புல் மற்றும் கோதுமை தானியத்தை இறக்கிவிட்டு செல்லும் பாகிஸ்தானிய பட்டான் ஒருவரை தவிர எந்த ஒரு மனித வாடையும் இல்லாமல் நாட்கள் கடக்கின்றன நஜீப்பிற்கு. 

பகலில் தகிக்கும் பாலைவனம், இரவில் நடுங்கும் குளிருடன் ஒவ்வொரு நாளும் வலிகள் பீடித்த வாழ்க்கையே நஜீபினது. உடன் பட்டியில் அடைக்கப்பட்டிருக்கும் ஆடுகளுக்கு ஊரில் தான் கண்ட மனிதர்களின் பெயர்களான நபீல், அராவு ராவுத்தர், போச்சக்காரி ரமணி, மேரிமைமுனா, இண்டி பொக்கர், நண்டு ராகவன், பாரிப்பூ விஜயன், சக்கி, அம்மிணி, கௌசு, ரௌபாத் என்று ஒவ்வொரு பெயர்களாக வைத்து அவற்றுடன் வாழ பழகிக்கொள்கிறார். அவற்றை போல தனதும் ஒரு ஆட்டின் வாழ்க்கை தான், ஆர்பாபின் ஆணைகளை நிறைவேற்றுதலன்றி தன்னால் இயன்றது ஏதுமில்லை என்ற எண்ணத்தை அடைகிறார்.

அல்லாவின் கருணையால் அங்கிருந்து தப்புவதாக முடிவு செய்து, இப்ராஹிம் காதிரியின் துணையுடன் மூன்று நாட்கள் பாலை மணலில் ஓட்டம் பிடித்து விஷ பாம்புகள், பல்லிகள் என்று பல கொடுக்குகளிடமிருந்து தப்பித்து, நெடுஞ்சாலையை அடைந்து குஞ்சிக்கா துணையுடன் தாய் நாடு அடைகிறார்.

சில மக்களின் வாழ்க்கையை அறியும்போது தான் நமக்கு எத்தனை ஆசீர்வதிக்கப்பட்ட வாழ்க்கை விதிக்கப் பட்டிருக்கிறது என்னும் புரிதல் வருகிறது. நஜீபின் கதை அத்தகையது. இன்றும் லட்சக்கணக்கான மக்கள் புலம் பெயர் தொழிலாளிகளாக தன் தாய் நிலத்திலிருந்து அலைக்கழிக்கப்படும் எண்ணற்ற மனிதர்களுடன் என் எண்ணங்கள் நிலைத்திருப்பதாக.

இந்நாவலின் மையச்சரடாக என்னை கட்டிவைத்தது எதையேனும் பிடித்துக்கொண்டிருத்தல். கடவுள், இயற்கை என்று எதையேனும். ஒவ்வொரு முறை சிறு ஒளிக்கீற்று அகப்படும்போதெல்லாம் அது அல்லாவின் கருணை என்கிறார் நஜீப். ஒவ்வொரு தண்டனைக்கும் இது அல்லா நம் மீது கோபமாக இருப்பதென்கிறார். முதல் முறையாக குட்டையையும் பேரிச்சம் மரங்களையும் கண்டபோது இது அல்லா தன்மீது கொண்ட பிரியத்தினது என்கிறார். உங்களுக்கும் நான் பரிந்துரைப்பது அதையே. எதையேனும் பிடித்துக் கொண்டிருங்கள். இசை இலக்கியம், கடவுள் இயற்கை எதையேனும். அதுவே மீட்சி !!

- மனோ